KONCEPCJA BRIANA MULLIGANA – cała jego metoda, na którą składa się bardzo duża ilość technik, ich różnorodność opiera się na wielu zasadach. Zrozumienie przez terapeutę całości i odpowiednie zastosowanie konkretnej techniki u pacjenta wymaga posiadania podstaw z terapii manualnej. Metoda Mulligana z Nowej Zelandii jest specjalistyczną metodą diagnostyczno-terapeutyczną ciągle rozwijającą się wraz z postępem medycyny.

Brian Mulligan opracował, a następnie opublikował zasady stosowania takich technik jak „NAGs”, „SNAGs”, „odwrotne NAGs”oraz mobilizacje połączone ruchem /tzw. MWMs/. Są to techniki działające bezpośrednio na stawy, a pośrednio na układ nerwowo-mięśniowy. Metoda ta jako oryginalna sama w sobie, ma niektóre wspólne elementy zaczerpnięte z terapi manualnej. w latach 90-tych Brian Mulligan przedstawił nową koncepcję diagnostyczno-terapeutyczną mobilizacji stawowej połączonej z ruchem. Nowatorskie podejście jego konceptu polega m.in. na połączeniu ruchu biernego wykonywanego przez terapeutę i ruchu czynnego wykonywanego przez pacjenta. Mulligan uważa m.in, że zmiany w obrębie segmentu ruchowego (w tym stawów między wyrostkowych) mogą powodować ograniczenia ruchu i ból w czasie jego wykonywania. Zaburzenia w mechanice poszczególnych elementów segmentu ruchowego mogą wpływać na siebie wzajemnie, ale ich analiza powinna odbywać się w odniesieniu do całego segmentu ruchowego.

Koncepcja Mulligana zakłada:

• całkowitą bezbolesność podczas stosowania technik kinezyterapeutycznych;

• funkcjonalne obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji;

• łączenie ruchu biernego, mobilizacyjnego w płaszczyźnie powierzchni stawowych z czynnym ruchem kątowym w tym samym stawie;

• stosowanie docisku na końcu zakresu bezbolesnego ruchu;

• wykonanie odpowiedniej liczby powtórzeń wyżej wymienionej procedury terapeutycznej.

Zalecenie „zadania domowego” dla pacjenta, polegającego na wykonywaniu indywidualnie dobranych ćwiczeń. Techniki terapeutyczne połączone z ruchem dają możliwość stosowania ich u pacjentów przebywających na oddziałach szpitalnych jak i leczonych w trybie ambulatoryjnym. Wyposażają pacjenta w niezbędne informacje dotyczące postępowania w okresie zaostrzenia choroby, wykonywania czynności dnia codziennego w sposób nie prowokujący wystąpienia objawów. Przygotowują do profilaktyki nawrotów choroby oraz przejęcia części odpowiedzialności za proces leczenia. Atutem koncepcji Mulligana jest bezbolesność wykonywania terapii, co zapewnia komfort i bezpieczeństwo zarówno pacjenta jak i terapeuty, oraz stosowanie pozycji obciążenia ciężarem ciała bez uzyskiwania chwilowego odciążenia, co zwykle łagodzi objawy i występuje w innych metodach manualnych. Pacjent nie jest biernie poddawany terapii, lecz aktywnie w niej uczestniczy.

W porównaniu do konwencjonalnych technik terapeutycznych mobilizacje połączone z ruchem /MWM’s/, techniki NAGS i SNAGS są oryginalne i jedyne w swoim rodzaju dlatego, że są połączeniem technik ślizgowych z przedłużoną fazą docisku pod koniec zakresu ruchu podczas gdy pacjent wykonuje ruch w kierunku bolesnego sektora.

Metoda Mulligana opiera się na wielu różnorodnych technikach, m.in. techniki przeciwdziałające bólowi głowy, a także mobilizacyjne techniki kręgosłupowe połączone z aktywnym ruchem kończyn, techniki z zastosowaniem pasów stabilizacyjnych.