KINEZYTERAPIA (rehabilitacja ruchowa, Usprawnianie) wykorzystuje ruch jako środek leczniczy. Ruch stanowi naturalny bodziec do przemian zachodzących w naszym układzie kostno-stawowym, mięśniowym oraz w naszym metabolizmie.

Kinezyterapia jest metodą łączącą leczenie za pomocą różnych form ruchu z leczeniem czynnikami fizykalnymi (fizykoterapię) i masażem leczniczym.

Zadania kinezyterapii:

  • ocena stanu pacjenta, dobór odpowiedniego programu ćwiczeń: form, środków, metod i technik, opracowanie programu ćwiczeń miejscowych i ogólnych, opracowanie obiektywnych i powtarzalnych metod kontroli i oceniania postępów,
  • zapobieganie powikłaniom: przykurczom (ćwiczenia bierne i czynne), odleżynom (zmiany ułożenia bierne), powikłaniom narządowym – w tym płucnym (ćwiczenia oddechowe, oklepywanie klatki piersiowej, zmiany pozycji, wczesne uruchamianie).

 

Cele kinezyterapii:

  • przywrócenie możliwie największej sprawności fizycznej i psychicznej,
  • przywrócenie ruchomości w stawach, siły i wytrzymałości mięśni,
  • poprawa funkcji układu nerwowego,
  • optymalizacja czynności ośrodkowego układu nerwowego,
  • poprawa wydolności narządowej (najważniejsze: układ oddechowy i sercowo-naczyniowy),
  • korygowanie wad postawy i nieprawidłowych nawyków ruchowych.

Wyróżniamy niepełnosprawność trwałą, okresową, częściowo lub całkowicie odwracalną. Kinezyterapia w trwałej niepełnosprawności ma na celu nauczyć chorego życia w nowym ciele. W pozostałych przypadkach dąży do optymalizacji stanu zdrowia, usamodzielnienia pacjenta i zmniejszenia upośledzenia. Ze względu na zakres oddziaływania ćwiczeń wyróżniamy kinezyterapię miejscową i uogólnioną.

 

Rodzaje ćwiczeń w kinezyterapii:

  • ćwiczenia bierne,
  • ćwiczenia czynno-bierne,
  • ćwiczenia czynne,
  • ćwiczenia synergistyczne,
  • metoda reedukcji nerwowo-mięśniowej,
  • ćwiczenia ogólnokondycyjne,
  • ćwiczenia w wodzie,
  • pionizacja i nauka chodzenia.